شب یلدا

چندی است قصد نوشتن دارم اما دل و دماغی نیست و هر گاه هم که عزم جزم میکنم ، اوضاع سیاسی جامعه و رفتار برخی از سیاسیون ذهنم را به خود مشغول ، و از نوشتن در موار دیگر بازم میدارد .

از طرفی دوستانی از بازدید کنندگان نظرشان بر آن بود که فضای بلاگ را سیاسی نکنم .

و از دیگر سو اوضاع مذکور خاموش ماندن را دشوار میسازد . چرا که احساس میکنم خاموشی ، توهم عدم درک  و یا رضایت ملت از فضای امنیتی  را برای انحصار طلبانی چون اصحاب کیهان  ایجاد میکند .

اما فعلا بدینجا بسنده کرده و موضوع داغ محافل در اینروز ها ، یعنی شب یلدا را مرور کنیم.

آیا تاکنون با خود اندیشیده ایم که مناسبتهای اینچنینی که در فرهنگ ما از دیر باز رسوخ کرده چگونه توانسته است طی قرون متمادی ، علیرغم فراز و فرودهای عقیدتی وفرهنگی و سیاسی جایگاه خود را حفظ کند .

به گمان من عامل تأثیر گذار در ماندگاری این آداب و سنن ، پشتوانه اخلاقی و انسانی آنست و پیام مشترک همه این مناسبتها گرد هم آیی و با خبر شدن از حال یکدیگر است .

بدین معنا که مثلاً از آداب شب یلدا آنست که همه در منزل بزرگ خانواده گرد هم آمده و علاوه بر آنکه ساعاتی را به فرح و شادمانی میگذرانند از فواید دیگر آن بهره گیرند که از آن جمله است :

-         احترام به بزرگترها و جویا شدن احوالات ایشان و طبعا روحیه گرفتنشان (بجای سپردنشان به سالمندان و ...)

-         آیین قصه گویی توسط بزرگ خانواده ( پند و اندرزهای حکیمانه در غالب قصه) به جای غیبت و ...

-         تبادل اطلاعات خانواده و رفع و رجوع مشکلات احتمالی هریک از ایشان ، در حریم خانواده

-         همه این موارد و بیشتر،  آموزش و درس زندگی است برای کوچکترها (نسل سوم) در مدرسه ای بنام عشق

 ولی  مع الاسف میبنیم تمام آموزه های اخلاقی این آداب ، تحت الشعاع تشریفات آن قرار گرفته که : مثلا هندووانه این شب چنین باشد یا انارش چنان .

بگذریم که حضور میوه های این شب نیز فلسفه خاص خودش را دارد .

بیائیم با رجوع به مفاهیم و رهانیدن خود از قید و بندهای ظاهر بینانه ، اضافه بر باز گرداندن آرامش به خود ، در سازمان دادن و سامان دادن روحی و روانی نسل آینده بکوشیم .

امید که چنان شود

رهی معیری / شاهد افلاکی

چون زلف تو ام جانا در عین پریشانی

چون باد سحرگاهم در بی سر و سامانی

              من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم

             تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی

                                    خواهم که ترا در بر بنشانم و بنشینم

                                         تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی

                                                 ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی

                                                   من چشم ترا مانم تو اشک مرا مانی

                                                                  در سینه سوزانم مستوری و مهجوری

                                                                          در دیده بیدارم پیدایی و پنهانی

                                                  من زمزمه عودم تو زمزمه پردازی

                                                     من سلسله موجم تو سلسله جنبانی                

                                   از آتش سودایت دارم من و دارد دل

                                داغی که نمی بینی دردی که نمی دانی

               دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم

                 کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی

ای چشم رهی سویت کو چشم رهی جویت 

  روی از من سر گردان شاید که نگردانی

 

شعر - فروغ فرخزاد

نمی دانم چه می خواهم خدایا         به دنبال چه می گردم شب و روز

 چه می جوید نگاه خسته من         چرا افسرده است این قلب پرسوز

  ز جمع آشنایان می گریزم          به کنجی می خزم آرام و خاموش 

نگاهم غوطه ور در تیرگیها          به بیمار دل خود می دهم گوش

گریزانم از این مردم که با من       به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت         به دامانم دو صد پیرایه بستند

از این مردم که تا شعرم شنیدند     برویم چون گلی خوشبو شکفتند

ولی آن دم که در خلوت نشستند             مرا دیوانه ای بدنام گفتند

دل من ای دل دیوانه من            که می سوزی از این بیگانگی ها

مکن دیگر ز دست غیر فریاد        خدا را بس کن این دیوانگی ها

سخن هدایت - امام علی(ع)

      لا تَكمُلُ المَكارِمُ إلاّ بِالعَفافِ وَالايثارِ

      مكارم اخلاق به كمال نمى رسد، مگر با پاكدامنى 

و از خود گذشتگى

به بهانه درگذشت نلسون ماندلا

انسان چیست

انسان کیست

تعریف انسان به عنوان موجودی از موجودات ، یک پستاندار دو پا از خانواده انسان سایان است

اما آنچه منظور نظر این مقال است اجمالا آنچیزی است که انسان را از حیوانات متمایز میکند وبه صورت مشروحتر ، کمال او را مد نظر قرار میدهد .

انسان با عقل ، شعور ، احساس و ... از سایر موجودات متمایز میگردد .

اما انسانی که مولانا از آن سراغ میجوید  :

دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر         کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

و انسانی که خداوند اشرف مخلوقش خوانده همانست که تنها تمایزات فوق الذکر را حائزاست یا چیزی بیش از این لازمه قرار گرفتن در حریم انسانیت است .

آیا تشابه ظاهری به عیسی مسیح ، محمد بن عبداله ، علی مرتضی ، جلال الدین بلخی ، مهاتما گاندی و نلسون ماندلا و ... کفایت میکند تا نام انسان بر خود نهیم و به آن مباهات کنیم .

صد البته که چنین نیست .

از چهره های الهی مثل انبیا و ائمه که بگذریم و موضوع  را کمی  زمینی و ملموس تر  کنیم ، کدام خصیصه و رفتار است که مثلا کسی چون میرزا تقی خان را امیر کبیر و شایسته ماندگاریش می کند تا او را انسان بنامیم .

چه میشود ، چه اتفاقی می افتد که از انسانی گمنام و تحت ستم چون ماندلا ، شخصیتی ساخته میشود که دنیا در برابر عظمت روحش سر تعظیم فرو می آورد

ویژه گی های بسیاری را میتوان به عنوان شاخصه های انسانیت بر شمرد ، اما به گمان نگارنده « نوعدوستی » رکن رکین انسانیت است .

خصوصیتی که نه تنها از دیدگاه اخلاقی مورد تأکید است که در حوزه ایدئولوژی نیز مورد مداقه همه مکاتب الهی و مادی قرارگرفته است .

البته این بعد انسانی پیش نیازی به نام گذشت و ایثار دارد که بدون حضور آن ، مورد اول محقق نمیگردد

یا حداقل به صورت تمام و کمال متعین نمی شود .

نمود و ظهور ایثار را در زمان خودمان میتوان با مروری بر خاطرات رزمندگان جنگ هشت ساله با عراق به خوبی مشاهده نمود .

مشخصه های دیگری را نیز میتوان برشمرد که هر کدام از آنها در جای خود حائز اهمیت و البته در مفهوم دارای مشترکات و زنجیروار به هم متصلند

که از آن جمله است  : خود آگاهی ، معرفت ، شجاعت ، جامعه شناسی و ...

نکته :

1-    این مبحث نیازمند مجال و تمرکز بیشتر بر روی هر یک از موارد اشاره شده است

2-      جامع جمیع خصال به طور اتم و اکمل را میتوان ائمه اطهار معرفی نمود

درگذشت نلسون ماندلا

نلسون ماندلا

یکی از محبوب ترین رهبران جهان درگذشت

ماندلا از سال 1962 به دلیل مبارزه با نظام تبعیض نژادی حاکم بر آفریقای جنوبی به زندان افتاد و تا سال 1990 در زندان بود.

در حالی که اقلیت سفیدپوستان آفریقای جنوبی از بالاترین استاندارد زندگی قاره آفریقا که برابر سطح زندگی در کشورهای غربی جهان اول بود، برخوردار شده بودند، اکثریت سیاه پوستان از لحاظ هرگونه استانداردی همچون درآمد، تحصیل و حتی ورود به ادارات دولتی مورد تبعیض قرار داشتند در این شرایط بود که نلسون ماندلا رهبری جنبش ضد آپارتاید را به دست گرفت.

ماندلا پس از رهبری جنبش ضدآپارتاید (تبعیض نژادی)، اولین سیاهپوستی بود که از سال 1994 تا 1999 ریاست جمهوری آفریقای جنوبی را بر عهده گرفت.

ماندلا در 83 سالگی به سرطان پروستات مبتلا شد و تحت عمل جراحی قرار گرفت و در سال 2004 اعلام کرد که فعالیت های عمومی خود را کاهش می دهد تا بقیه عمر خود را با خانواده و دوستان در زادگاه خود در روستا با آرامش بیشتر سپری کند.

وی را در آفریقای جنوبی اغلب تحت عنوان «مادیبا» می شناسند، این عنوان افتخاری را بزرگان خاندان ماندلا به وی داده اند و بسیاری از مردم آفریقای جنوبی نیز به نشانه احترام وی را «مخولو» (پدربزرگ) صدا می زنند.

ماندلا سه فرزند دختر دارد، در سال 2009 سازمان ملل برای گرامیداشت وی روز تولدش را روزی جهانی اعلام کرد.

اما نلسون ماندلا کیست؟

«نلسون ماندلا» 27 سال از عمر خود را در دوره رژیم آپارتاید در آفریقای جنوبی در زندان سپری کرد اما پس از آن به عنوان اولین رئیس جمهور سیاه پوست روی کار آمد و برنده جایزه صلح نوبل نیز شده است.

این مرد 95 ساله که به دلیل کهولت سن و ابتلا به عفونت ریوی درگذشت از محبوبترین شخصیت های مردمی در جهان است اگر چه وی از سال 2010 در انظار عمومی ظاهر نشده است.

ماندلا نخستین رئیس جمهور آفریقای جنوبی است که در انتخابات دموکراتیک عمومی برگزیده شد، وی پیش از ریاست جمهوری از فعالان برجسته مخالف آپارتاید در آفریقای جنوبی و رهبر کنگره ملی آفریقا بود.

ماندلا به خاطر دخالت در فعالیت های مقاومت مسلحانه مخفی محاکمه و زندانی شد.

وی روز یازدهم فوریه 1990 زمانی که پس از قریب به سه دهه تحمل حبس در رژیم آپارتاید از زندان آزاد شد، همه چشم های جهان به وی دوخته شد و پس از آزادی رئیس جمهور کشورش شد و مسیر آشتی ملی در آفریقای جنوبی را بنیان نهاد، اعتبار اکثریت سیاهپوست این کشور را به آنها بازگرداند و البته به سفیدپوستان نیز اطمینان خاطر داد که تغییر چیز نگران کننده ای برای آنها نمی تواند باشد.

اسقف اعظم دسموند توتو که خود نیز برنده جایزه صلح نوبل است می گوید: ماندلا در سال 1994 به قدرت رسید اما بخشش و مهربانی که در روحش موج می زد به وی اجازه نداد که کسانی را که روزی در حق وی ظلم و جفا روا داشته بودند مجازات کند.

ماندلا از کودکی در

                  ادامه مطلب

ادامه نوشته

سخن هدایت - امام علی(ع)

اَلمُريبُ اَبَدا عَليلٌ

آدم بدبين، هميشه بيمار است

شعر - فروغی بسطامی

خوش است اگر زتو ما را دل غمینی هست

 که  عاقبت  پی  هر  زهر  انگبینی  هست

                                                         ز زلف و روی تو تا عشقم آگهی درداد

                                                         خبر نی‌ام که در آفاق کفر و دینی است

     حدیث  نافهٔ  چین  می‌کنند  مردم  شهر

     مگر که جز شکن طرهٔ تو چینی هست

                                                         به دیده تا نکشم خاک آستان تو را

                                                         مرا به خون دل آلوده آستینی هست

  آیا  برید  صبا  چون  رسی  بدان   وادی

بگوبه صاحب خرمن که خوشه‌چینی هست 

                                                         نیاز می‌کشدم  در گذر که  صنم

                                                         که زیرهر قدمش جان نازنینی هست

         نشسته‌ام  به سر راه  ناوک‌ اندازی

        بدین امید که پیکان دل‌نشینی هست

                                                        کمین گشاده به صید دلم کمان‌ داری

                                                        کزو کشیده کمانی به هر کمینی هست

                               فروغی از کف من برده آفتابی دل

                             که در مجاورتش جعد عنبرینی هست

حرف دل من از زبان دیگران

        سخت است 

              همزيستي دائم با کساني که دغدغه هايت را نمي فهمند ,

                                                                 اما عزيزان تو اند

 گابریل گارسیا مارکز

سخن هدایت - امام رضا (ع)

وَقِّرُوا كِبارَكُم وَ ارحَمُوا صِغارَكُم وَ صِلُوا اَرحامَكُم

به بزرگترهايتان احترام بگذاريد و با كوچكترها مهربان باشيد و صله رحم نماييد

توهم نجاتبخش

به نام خدا

بابی که با عنوان خاطرات بیمارستان باز کرده بودم ، نیمه تمام مانده ، امروز یکی دیگر از آنها که از نگاه من جالب ترین هست را به عنوان آخرینش انتخاب کرده تا متناسب با حال و هوای محرم نیز باشد و این فصل را به پایان بریم .

در یکی از روزهای بستری در بیمارستان خواهرم گفت : خانم ... مقداری تربت کربلا فرستاده و گفته که خیلی مجرب و کارساز است .

اما بدلیل شرایط بد و اضطراری من در داخل ICU و کتتورهای مختلفی که در دهانم بود و نیز نگرانی از بروز عفونت های احتمالی ، جرأت خوراندنش را به من نداشتند ، لذا او از خودم کسب تکلیف نمود .

گفتم تربت را روی زبانم بگذارد تا با رطوبت دهانم ممزوج و آرام آرام جذب گردد ، این کار انجام شد و از آن شب توهماتم که برخی از انها را پیشتر شرح داده ام ، بدل شد به یک توهم تکراری که شرحش در ذیل می آید :

قدیمترها چرخ دستی های چوبینی بود که دارندگانش در آن اقلام  مختلف مورد نیاز مردم اعم از سبزیجات ، میوه و بستنی و فالوده و ....را بفروش میرساندند .

در محله مادر بزرگم نیز سبزی فروشی بود که یکی ازین گاریها داشت که شبها آن را به درختی که مجاور نهر آب موجود در آن محله بود زنجیر میکرد .

القصه ، پس از خوردن آن تربت هر گاه میخوابیدم یا بواسطه تزریق پی در پی مرفین از خود بیخود می شدم خود را در محله مادر بزرگم در زمان کودکی میدیدم که : 

سبزی فروش موصوف مرغ و خروسی داشت که پس از پایان کارش آنها را در کنار همان چرخ دستی رها میکرد تا شب را نیز داخل محفظه تعبیه شده در آن به صبح رسانند

یکی از این شبها دیدم که مرغ و خروس قصه ما در نهر آب افتاده اند و من با اینکه میدانستم دست و پایم کار نمیکند ولی با گفتن ذکر یا حسین و یا عباس به سختی بداخل نهر رفته و آنها را گرفته و در آغوش خود نگه داشته بودم و مدام تکرار میکردم یا حسین یا عباس .

این داستان شد موضوع دائمی توهمات من .

و من که در ابتدا پزشکان بستری شدنم را بیهوده میدانستند و 2 تا 3 روز زنده ماندنم را تخمین میزدند و حتی تنفسم بوسیله دستگاه انجام میشد ، پس از این ماجرا تنفسم بهتر و روز بروز شرایطم برای عمل جراحی مهیاتر میشد .

تا اینکه روز موعود رسید و پس از حدود یک ماه به اطاق عمل برده شدم ولی با تاکید بر اینکه زنده بیرون نخواهد آمد ، از خانواده تعهدی مبنی بر پذیرش مسئولیت عوقب احتمالی گرفتند .

 اما بر خلاف تصور پزشکان زنده از اطاق عمل به ریکاوری رفتم و باز، گفتند ازینجا بعید است زنده بیرون آید و..... و این واژگان در هر مرحله ای تکرار میشد .

و گذشت تا امروز که به خواست و اذن خداوند و وساطت و دستگیری سرداران رئوف عاشورا در خدمت عزیزان هستم .

سخن هدایت - امام محمد باقر (ع)

خُذُوا الکَلِمَهَ الطَّیِبَهِ مِمَّن قالَها وَ اِن لَم یَعمَل بِها

 

سخن نیک را از هر کسی ، هر چند به آن عمل نکند ، فرا گیرید

دکتر شریعتی

به بهانه هشتادمین سالگرد تولد معلم شهید

پوپکم، پوپک شیرین سخنم!

این همه غافل

از این شاخه به آن شاخه مپر

اینهمه قصه شوم از کـَس و ناکس مشنو

غافل از دام هوس

اینهمه دربر هر ناکس و هرکس منشین

پوپکم، پوپک شیرین سخنم!

تویی آن شبنم لغزنده گلبرگ امید

من از آن دارم بیم

کین لجنزار تو را پوپکم آلوده کند

اندر این دشت مخوف

که تو آزادیش ای پوپک من می خوانی

زیر هر بوته گل

لب هر جویه آب

پشت آن کهنه فسونگر دیوار

که کمین کرده ترا زیر درختان کهن

پوپکم! دامی هست

گرگ خونخوارهء بدکارهء بدنامی هست

سالها پیش دل من، که به عشق ایمان داشت

تا که آن نغمه جانبخش تو از دور شنید

اندر این مزرع آفت زدهء شوم حیات

شاخ امیدی کشت

چشم بر راه تو بودم

که تو کی میآیی

بر سر شاخه سرسبز امید دل من

که تو کی میخوانی؟

پوپکم! یادت هست؟

در دل آن شب افسانه‌ای مهتابی

که بر آن شاخه پریدی

لحظه‌ای چند نشستی

نغمه‌ای چند سرودی

گفتم: این دشت سیه خوابگه غولان است

همه رنگ است و ریا

همه افسون و فریب

صید هم چون تویی، ای پوپک خوش پروازم

مرغ خوش خوان و خوش آوازم

به خدا آسان است

این همه برق که روشنگر این صحراهست

پرتو مهری نیست

نور امیدی نیست

آتشین برق نگاهی ز کمینگاهی است

همه گرگ و همه دیو

در کمین تو و زیبایی تو

پاکی و سادگی و خوبی و رعنایی تو

مرو ای مرغک زیبا که به هر رهگذری

همه دیو اَند کمین کرده، نبینند تو را

دور از دست وفا، پنهان از دیده عشق

نفریبند تو را، نفریبند تو را…

سخن هدایت : امام على عليه‏السلام

لا غِنى كالعَقلِ 

هيچ ثروتى چون خرد نيست 

سیمین بهبهانی

با دردم بساز

ای امید، ای اختر شب های من

نغمه ات افسرد بر لبهای من

شمع من آغاز خاموشی گرفت

عشق من گرد فراموشی گرفت

در نگاهم شعله های شوق مرد

در درونم آتش پنهان فسرد

غنچه ی شاداب من بی رنگ شد

گوهر نایاب من چون سنگ شد

روزگاری بود و روزم سر رسید

روزها بگذشت و شامم در رسید

کس چه می داند شبم چون می رود

از دو چشمم جویی از خون می رود

دوستان! فریاد من فریاد نیست

غیر آهی از دل ناشاد نیست

تا ز یاران بی وفایی دیده ام

جسم و جان را در جدایی دیده ام

آشنایان آشنایی شان کجاست

همدمان از هم جدایی شان چراست

عشق را وقف هوس ها ساختند

گاه ِ سختی دوستی نشناختند

ای امید، ای اختر شب های من

نغمه ات افسرد بر لب های من

ای امید، از نو شبم را روز کن

روز کن وان روز را پیروز کن

راحتی ده این روان خسته را

گرم کن این پیکر یخ بسته را

همچو مهتاب از دل شامم درآ

ورنه می میرم درین ظلمت سرا

وه! که دیگر نغمه هایم زنده نیست

از من اینسان نغمه ها زیبنده نیست

چون مُرکب رنگ زن بر خامه ام

اندک اندک جلوه کن در نامه ام

باز در گوشم نواها ساز کن

این چنین با من سخن آغاز کن

کان دلت از دشنه های درد، ریش

بی محابا می خوری از خون خویش

گر دو تن پیمان خود بگسسته اند

دیگران پیمانه را نشکسته اند

گر دو تن آلوده دامان زیستند

دیگران آلوده دامان نیستند

باوفا یاران فراوانند باز

همچو مَه پاکیزه دامانند باز

مهربانان مهربانی می کنند

گاه ِ سختی سخت جانی می کنند

ای امید، ای اختر شام دراز

گر نسازم من، تو با دردم بساز

ای امید، ای گلشنم را آفتاب

رخ متاب از من- خدا را- رخ متاب

ای امید، ای جان من قربان تو

بعد ازین دست من و دامان تو...

سخن هدایت - پیامبر اکرم (ص)

قُلِ الحَقِّ وَ اِن کانَ مُرّا

حق را بگو ،  گر چه تلخ باشد

امروز ایران

به نام خدا

 

چند روزی است عزم نوشتن کرده ام ، مشخصا از جمعه شب که سخنان خطیب جمعه تهران را شنیدم . اما هر بار مانعی پیش آمده تا الآن که انشااله بانجام برسد.

البته آنقدر  این موضوع بیات شد (البته بلحاظ زمان بیانش ولی ، اهمیت موضوعی آن بقوت خود باقیست)که دیگر گفتن درباره آن لطفی ندارد ولی بقدری این سخنان تلخ و دور از منطق بود که گذشتن از آن بیش از آنکه جفا به افراد مورد نظر آقای جنتی (آقایان موسوی و کروبی )باشد . جفا به قانون و شریعت و آزادی وشعور ملت است .

ایشان زنده بودن آقایان را مرهون رأفت اسلامی میداند .

اما براستی کدام اسلام مد نظرشان است ؟ 

اسلامی که علی(ع) ولی آنست و محمد(ص) رسول آن ، در هیچ کجای آن چنین رفتاری مسبوق به سابقه نیست و در سیره این دو بزرگوار معصوم و اولادشان چنین منش و روشی ثبت و ضبط نگردیده است .

مگر آنکه جناب جنتی عاقبت به خیر شده و به محمد عبدالوهاب و آئین به جا مانده ازو اقتدا نموده و :

 جنتی بودن در این جهان را به جنتی شدن در دارالعقبی ارجح میشمارند .

از منظر قانون نیز ، مورد استناد ایشان ، طبعا قانون اساسی جمهوری اسلامی است که تاکنون هیچ کس مصداقا قانونی از قوانین اساسی را شامل حال جنابان کروبی و موسوی ندانسته است . 

آزادی و شعور اجتماعی و فردی را هم بخواهیم مطمح نظر قرار دهیم ، رفتار و گفتار آقای جنتی با آن مغایرت اساسی دارد .

چون بزرگان و صاحبنظران ، هرچند نه به قدر کفاف ، به موضوع پرداخته اند ، سخن را در این باب کوتاه کرده به قرارداد منعقده بین ایران وغرب میپردازیم .

ادامه مطلب را در پایین صفحه کلیک فرمائید

ادامه نوشته

......

عزم کرده بودم چند خطی از اوضاع این روزها بنویسم

سری به دوستان وبلاگی زدم 

مطلع شدم یکی از بهترینشان قصد مفارقت کرده

دلگیر شدم 

بی حوصله شدم

بعدا مینویسم

فریدون مشیری

سرنوشت

جان میدهم به گوشه زندان سرنوشت

 

سر را به تازیانه او خم نمی کنم!

 

افسوس بر دوروزه هستی نمی خورم

 

زاری براین سراچه ماتم نمی کنم.

 

با تازیانه های گرانبار جانگداز

 

پندارد آنکه روحِ مرا رام کرده است!

 

جان سختی ام نگر، که فریبم نداده است

 

این بندگی، که زندگیش نام کرده است!

 

 بیمی به دل زمرگ ندارم، که زندگی

 

جز زهر غم نریخت شرابی به جام من.

 

گر من به تنگنای ملال آور حیات

 

 آسوده یکنفس زده باشم حرام من!

 

تا دل به زندگی نسپارم،به صد فریب

 

می پوشم از کرشمۀ هستی نگاه را.

 

هر صبح و شب چهره نهان می کنم به اشک

 

تا ننگرم تبسم خورشیدو ماه را !

 

ای سرنوشت، ازتو کجا می توان گریخت؟

 

من راهِ آشیان خود از یاد برده ام.

 

یکدم مرا به گوشۀ راحت مرا رها مکن

 

با من تلاش کن که بدانم نمرده ام!

 

ای سرنوشت مرد نبردت منم بیا !

 

زخمی دگر بزن که نیافتاده ام هنوز.

 

شادم از این شکنجه خدا را،مکن دریغ

 

روح مرا در آتشِ بیداد خود بسوز!

 

ای سرنوشت، هستی من در نبرد توست

 

 بر من ببخش زندگی جاودانه را !

 

منشین که دست مرگ زبندم رها کند.

 

محکم بزن به شانه من تازیانه را .